Najnowsze komentarze

    Sierpień 2015
    P W Ś C P S N
    « paź    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    24252627282930
    31  

    Przeznaczona do grupowych zakrzewień przyzagrodowych

    Przeznaczona do grupowych zakrzewień przyzagrodowych, śródpolnych i przydrożnych. Śliwy obu wymienionych gatunków można rozmnażać z nasion lub ze zrzezów korzeniowych. Swidośliwka jajowata (Amelanchier ovalis Med.). Gatunek znoszący niezbyt silne ocienienie, prawdopodobnie rodzimy, jakkolwiek w stanie dzikim (czy może zdziczałym?) występuje w Polsce rzadko. Znosi dobrze warunki klimatyczne w całym kraju. Rośnie niemal na wszelkich glebach, z wyjątkiem bagiennych oraz zbyt suchych i jałowych piasków: szczególnie odpowiednie dla niej są gleby wapienne. Zalecona do grupowych zakrzewień przyzagrodowych. Nadaje się do umacniania skarp i zboczy na terenach narażonych na erozję oraz do zakrzewiania nieużytków wapiennych. Rozmnaża się ją z nasion.

    Wiśnia

    Wiśnia (Cerasus sp.). W doborze zadrzewieniowym uwzględniono 2 gatunki: w. kwaśną (C. acida Dum.), w postaci niskich drzew lub krzewów, i w. wonną (C. mahaleb Miller), która może osiągnąć wysokość nawet kilkunastu metrów. Pierwszy z nich rośnie dziko w Polsce dość pospolicie na ograniczonym obszarze — pod Lublinem, Białymstokiem i Warszawą, w innych okolicach występuje rzadziej. Wiśnia wonna, czyli antypka, pochodzi z południowej Europy, ale równie dobrze jak poprzednia znosi nasze warunki klimatyczne, tak że można ją uprawiać na obszarze całego kraju. Wiśnie obu wymienionych gatunków są światłożądne, znoszą tylko nieznaczne ocienienie. Nie mają niemal żadnych wymagań glebowych, nieodpowiednie dla nich są tylko gleby bagienne, podmokłe lub nadmiernie kwaśne. Nadają się zwłaszcza do zadrzewień przyzagrodowych i śródpolnych — grupowych i pojedynczych. Rozmnaża się je z nasion. Owoce wiśni kwaśnej są przydatne jako surowiec na moszcze (służą zwłaszcza jako domieszka barwiąca do innych moszczów) i syropy. Owoce antypki są mniej cenione. Według założeń wyjściowych, udział roślin bwocodajnych w zadrzewieniach miał wynosić 4,9%, czyli 4900 tys. sztuk, a w zakrzewieniach aż 59%, czyli 35 400 tys. sztuk. W sprawozdaniach ogólnokrajowych z wykonania akcji nie wymieniono poszczególnych drzew i krzewów. Wiadomo natomiast, że cała akcja została przeprowadzona ze znacznymi nadwyżkami. W ubiegłym dziesięcioleciu posadzono łącznie 120,3 min drzew i aż 145,5 min krzewów. Postanowiono też jednorazową akcję przekształcić w działanie ciągłe. Projekt planu na okres 5-letni (1971—1975) przewiduje wysadzenie 55 min drzew i 60 min krzewów.

    Badania naukowe

    Badania naukowe — przeprowadzone głównie w Związku Radzieckim — wykazały, że istotnie wywierają one na organizm wpływ tonizujący (zwiększają prężność komórek) i stymulujący (pobudzający), po którym nie następuje żadna szkodliwa reakcja. Wzmagają one procesy oddychania i działalność systemu sercowo-naczyniowego, obniżając jednocześnie ciśnienie krwi. Jagody cytrynnika zwiększają zdolność do pracy umysłowej i fizycznej, usuwają zmęczenie, zaostrzają widzenie w ciemności. Znalazły już one szerokie zastosowanie do wyrobu wielu preparatów używanych w radzieckiej medycynie oficjalnej. Nalewka na owocach lub nasionach (nastojka limonnika kitajsko- go — Tinctura Schizandrae) jest do nabycia w licznych składach aptecznych Moskwy, Leningradu i innych miast ZSRR. Chemizm tych owoców nie jest jeszcze dostatecznie zbadany, mimo licznych już prac naukowych. Prawdopodobnie działa tu cały kompleks ciał czynnych, wśród których największe znaczenie ma specyficzna substancja terpenowa, nazwana schizandry- ną, przy współudziale olejków eterycznych i kwasów organicznych.

    Analizy owoców cytrynników

    Analizy owoców cytrynników wyhodowanych w Arboretum Kórnickim wykazały przeciętnie 3,7% cukrów, 4,8% kwasów organicznych, 0,66% pektyn, 0,22% garbników i 31,5 mg% witaminy C. Literatura podaje, że zawartość kwasów organicznych może wynosić nawet 12,6%. Są to głównie kwasy cytrynowy i jabłkowy oraz w niewielkich ilościach bursztynowy i winowy, Owoce cytrynnika mogą doskonale zastąpić cytryną. Są one aromatyczne, a w prżetworach — bardzo smaczne. W swojej ojczyźnie cytrynnik znosi surowe warunki klimatyczne; próby uprawy poza granicami jego naturalnego zasięgu, m.in. na Białorusi i Ukrainie, dały wyniki pozytywne, a i u nas w ogrodach botanicznych daje się on hodować bez szczególnego trudu. Należałoby zatem przejść do doświadczeń na szeroką skalę. Cytrynnik chiński może rozwijać się także jako krzew. Aktinidia kolomikta (Actinidia colomicta Max. — fot. 50). Zasługuje ona na największą uwagę spośród kilku gatunków należących do tego samego rodzaju.

    Liana występująca w dalekowschodnich lasach i borach

    Jest to także liana występująca w dalekowschodnich lasach i borach, głównie na Sachalinie. W swojej ojczyźnie znosi mrozy dochodzące nawet do —45°C. Nieliczne egzemplarze hodowane w Polsce rosną i rozwijają się dobrze. Aktinidia daje z reguły obfity urodzaj owoców. Są to spore (długości do 20 mm), wydłużone jagody, barwy zielonej lub żółtozielonej, z ciemniejszymi prążkami, bardzo soczyste. Zawierają one przeciętnie 800 mg%, a niekiedy nawet do 1400 mg®/® kwasu askorbinowego, należą więc do najbogatszych w świecie źródeł witaminy C, dorównując pod tym względem niektórym gatunkom róż, a mają nad nimi tę przewagę, że wobec przyjemnego smaku nadają się nie tylko na przetwory i koncentraty, ale przede wszystkim do bezpośredniego spożycia, jako owoc deserowy. Są one aromatyczne i apetyczne. Stanowią też dobry surowiec winiarski. Zawierają przeciętnie 7,5% cukrów przy niezbyt dużej kwasowości (ok. 1,2%). Aktinidia rozmnaża się z nasion i wegetatywnie.

    Ziarnówki zaczynają owocować w szóstym—siódmym roku życia

    Ziarnówki zaczynają owocować w szóstym—siódmym roku życia. Aronia czarnoowocowa (Aronia melanocarpa Elliot). Pod względem systematycznym jest blisko spokrewniona z jarzębami i jeszcze do niedawna botanicy zaliczali ją do tego samego rodzaju pod nazwą Sorbus melanocarpa Heynhold. Jest to niski, długowieczny krzew pochodzący z Ameryki Północnej. Po II wojnie światowej zaczęto szerzej uprawiać aronię na terenach Syberii Zachodniej i Kraju Ałtajskiego, w rejonach Moskwy i Leningradu, w republikach nadbałtyckich i w rozmaitych okolicach europejskiej części Związku Radzieckiego. W literaturze podkreśla się, że nadaje się ona do uprawy na rozległych obszarach ZSSR, od wybrzeży Morza Bałtyckiego do Półwyspu Sachalińskiego. Hodowla jej jest propagowana i popierana ze względu na wczesny wiek owocowania, duże, częste i regularne urodzaje, wysoką wartość użytkową owoców, cenne właściwości biologiczno-hodowlane i dobrą efektywność ekonomiczną produkcji.

    Element dekoracyjny krajobrazu

    Może ona służyć także jako element dekoracyjny krajobrazu. Dostarcza też pożytków pszczelich. Aronia jest niemal mrozoodporna, a w każdym razie lepiej znosi mrozy i przymrozki niż wszystkie gatunki i odmiany ja- rzębu o słodkich owocach. Nawet w okolicach o bardzo ostrych zimach można uprawiać aronię, jeżeli pokrywa śnieżna jest dostatecznie gruba, powstaje dość wcześnie i trwa nieprzerwanie przez cały okres mrozów; zaleca się przyginanie pędów do ziemi, aby śnieg otulił je całkowicie. Warunkiem dobrego wzrostu i owocowania aronii jest przede wszystkim wystarczająca wilgotność gleby i powietrza. Zresztą nawet pod tym względem wymagania aronii są umiarkowane; na ogół wystarcza 500—600 mm opadów rocznie, co w przybliżeniu odpowiada przeciętnej ilości opadów w Polsce.

    Znacznie mniejszą rolę odgrywa żyzność gleby

    Znacznie mniejszą rolę odgrywa żyzność gleby. Wprawdzie aronia najbujniej rośnie i daje obfity plon dorodnych owoców na czarnych ziemiach i czarnoziemach, ale udaje się także na glebach piaszczystych i innych. Aronia jest światłożądna, próby jej uprawy pod okapem nie udają się. Roślinę tę można rozmnażać bądź z nasion, bądź rozmaitymi sposobami wegetatywnymi: za pomocą odbitek korzeniowych, odkładów, zrzezów korzeniowych, przez podział krzewów itd. Krzewy ziarnówkowe zaczynają owocować w czwartym roku życia, a egzemplarze powstałe z rozmnażania wegetatywnego — już w trzecim lub nawet w drugim roku. Czarne, lśniące owoce są zebrane w owocostany po 2—35, a najczęściej po kilkanaście sztuk. Według danych radzieckich zawierają one 74—83% wody. Zawartość cukrów, głównie glikozy i fruktozy oraz sacharozy, wynosi 6,2—10,8%, a ilość kwasów organicznych 0,7—1,3% (w przeliczeniu na kwas jabłkowy) w stosunku do świeżej masy. Są one zasobne w pektyny (0,6—0,75%) i bogate w składniki mineralne (ok. 1,5% popiołu).