DZIKI BEZ

Dziki bez czarny (Sambucus nigia L. — fot. 32), popularnie zwany w niektórych okolicach psim albo aptekarskim, jest krzewem lub niskim drzewem. Pospolity na całym niżu, znacznie częściej występuje w zachodniej niż we wschodniej części kraju; w górach sięga niezbyt wysoko. Rośnie w podszycie lub drugim piętrze lasów liściastych i mieszanych oraz borów mieszanych, a także na obrzeżach lasów, przychaciach, rumowiskach, w rozmaitego rodzaju zaroślach, szczególnie często w pobliżu rzek. Wymaga pewnej ilości związków azotowych i najbujniej rozrasta się na glebach próchnicznych. Za granicą jest hodowany znacznie częściej niż u nas jako krzew ozdobny lub w żywopłotach ochronnych. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Kwiaty zawierają nieco olejków eterycznych, wydzielają silny, w naturze niezbyt przyjemny zapach; są też używane do wyrobu wody bzowej, a w niektórych krajach — na konfitury. Bez czarny daje zwykle obfite plony. Owoce zaczynają dojrzewać w sierpniu, ale dojrzewają nierównomiernie przez długi okres. Są one zebrane w duże baldachy, początkowo wzniesione ku górze, później, w miarę obciążania rozrastającymi się owocami, coraz bardziej zwisające. Owoce są czarne, niekiedy z odcieniem fioletowym, zwykle błyszczące, bardzo soczyste. Smak mają charakterystyczny, słodkawo-kwaśny, korzenny, a jednocześnie trochę mdły. Zawierają sporo cukrów, kwasów organicznych i należą do owoców dość zasobnych w witaminę C. Dla przetwórstwa cenny jest ich barwnik.

Witaj na moim serwisie! Znajdziesz tutaj informacje ze świata i rożne ciekawostki z przeróżnych dziedzin wiedzy. Jestem nauczycielem z zawodu i wiem jak ważna dla człowieka jest wiedza i rozwój. Jeśli podoba Ci się formuła moich wpisów to zapraszam do śledzenia strony na bieżąco!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej: